شمارهٔ ۱۳۷ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
هزار مدح شکر طعم وصف تو گفتم
کزو نگشت مرا تازه یک صبوح فتوح
برادرم که دو تن تاک را نهد نیرو
همی گسسته نگردد غبوق او ز صبوح
درست شد که دو تن تاک به ز صد ممدوح
یقین شدم که دو ممدوح به ز صد ممدوح
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به مدح و ثنای کسی می‌پردازد و می‌گوید که با وجود هزار بار تعریف کردن از او، هنوز طعم واقعی و لذت‌بخش او را تجربه نکرده است. او به برادرش اشاره می‌کند که با تلاش خود دو تا تاک را به ثمر می‌رساند و گل‌هایش هرگز از طعم شراب اولیه فاصله نمی‌گیرند. در نهایت به این نتیجه می‌رسد که دو شخص ستودنی به مراتب ارزشمندتر از صدها مدح و ستایش هستند.