شمارهٔ ۱۷۰ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که درسپهر بلند
اختر و مهر و مه مرکب کرد
دایهٔ صنع و لطف قدرت او
رونق حسن تو مرتب کرد
که جهان بر من غریب اسیر
اشتیاق جمال تو شب کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خداوندی اشاره می‌کند که آسمان را با ستاره‌ها، خورشید و ماه زینت بخشیده است. او قدرت و نیکی خدا را ستایش می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌های جهان به واسطهٔ لطف او شکل گرفته‌اند. شاعر خود را غریب می‌داند و اشتیاق به جمال خداوند را در دل شب احساس می‌کند.