شمارهٔ ۱۸۸ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دعاگو اسبی دارد که هر روز به خاطر علف و کاه خواب نمی‌خوابد. او غزل می‌سراید اما اسب به شعر او توجهی ندارد و حتی کم‌توجه‌تر از آن است که دوتا بیتی بشنود. دعاگو از صاحب اصطبل توقع دارد که برای اسبش کاه بیاورد، و اگر در اصطبل چیزی نیست، می‌تواند از همسایه خریداری کند.