شمارهٔ ۱۸۹ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خداوندا رهی را شاهدی هست
که چرخ از عشق او پروین فروشد
مدام از شاخ زلف و باغ رخسار
به عاشق سنبل و نسرین فروشد
مرا گوید به مستی هرزه بفروش
که عاشق وقت مستی آن فروشد
به پیران سر نکو ناید که چاکر
برای لوت او سرگین فروشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی‌های الهی اشاره می‌کند و از تاثیرات عشق بر جان و دل انسان سخن می‌گوید. او از زلف و چهره معشوق، که نماد جذابیت و زیبایی هستند، یاد می‌کند و می‌گوید که عاشق در حالت مستی نیز چیزهای گرانبها را فدای عشق می‌کند. همچنین به پیری اشاره می‌کند که به خاطر عشق، حتی خود را به ذلت می‌کشاند. این شعر نشان‌دهنده شدت عشق و فدای آسان و بی‌دریغ در راه آن است.