نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹۲ - در علو همت خود گوید انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

من واین نفس که با قحبهٔ رعنای جهان

چون خسان عشق نبازم نه به سهو و نه بعمد

قدرت دادن اگر نیست مرا باکی نیست

همت ناستدن هست و لله الحمد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات شاعر درباره عشق و قدرت می‌پردازد. شاعر از این‌که با زیبایی‌های دنیا و عشق درگیر است، سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که نه به طور عمد و نه به طور غیرعمد در این عشق گرفتار شده است. همچنین، بیان می‌کند که اگر قدرتی برای ادامه ندارد، اهمیتی نمی‌دهد و شکر خدا را به جا می‌آورد که اراده و همت برای ادامه راه را دارد.