نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۹۹ انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

بسا سخن که مرا بود وان نگفته بماند

ز من نخواست کس آنرا و آن نهفته بماند

سخن که گفته بود همچو در سفته بود

مرا رواست گر این در من نسفته بماند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر این است که بسیاری از سخنان درون انسان وجود دارند که گفته نشده و همچنان پنهان باقی مانده‌اند. شاعر اشاره می‌کند که هیچ‌کس از او نخواسته این سخنان را بیان کند و بنابراین، اگر این سخنان در دل او بمانند، ایرادی ندارد. سخنانی که گفته شده‌اند، مانند امضای سندی هستند، اما او حق دارد که برخی از افکار و احساساتش را مخفی نگه دارد.