شمارهٔ ۲۰ - شراب خواهد انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
خدایگانا مهمان بنده بوده‌ستند
تنی دو دوش به سه‌یکی و نقل و رود و شراب
به طبع خرم و خندان شراب نوشیدند
که بر خُماهَن گردون فروغ او سیماب
نه در مزاج کسی گرمیی بد از سه‌یکی
نه در دماغ کسی غلبه کرد قوت خواب
شرابشان نرسیده است و بنده درمانده
خدایگانا تدبیر بنده کن به شراب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به مهمانی از خداوند اشاره می‌کند که با خوشحالی و سرخوشی شراب می‌نوشد. او توصیف می‌کند که شراب نه تنها باعث هیچ ضرری نمی‌شود بلکه فضایی شاداب و دل‌نشین ایجاد می‌کند. شاعر از خداوند می‌خواهد که از او در زمینه شراب به عنوان یک درمان برای خود و روحش یاری برساند. در واقع، این شعر به شادی و لذت ناشی از مصرف شراب و نیاز به کمک از منبعی الهی اشاره دارد.