شمارهٔ ۲۴۰ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
گفتم ترا مدیح دریغا مدیح من
خود کرده‌ام ندارد باکرد خویش سود
چون احتلام بود مرا مدح گفتنت
بیدار گشتم آب نه درجای خویش بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به این موضوع اشاره می‌کند که وقتی از کسی مدح و ستایش می‌کند، در واقع به خود زنی و اندیشیدن به خود پرداخته است. او به مانند حالتی که در خواب گرفتار می‌شود، بیدار می‌شود و می‌بیند که چیزی در جای خود نیست و این مدح به او سودی نمی‌رساند. به نوعی شعر در مورد بی‌فایده بودن ستایش‌های بی‌محتوا و تأثیرشان بر فرد است.