شمارهٔ ۲۶۳ - قبا از بزرگی خواسته انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای برقد تو راست قبای سخا و جود
حرفیست در لباس مرا با تو گوش دار
در تن مراست کهنه قبایی که پاره‌اش
دارد ز بخیه کاری ادریس یادگار
آدم به دست جود خودش پنبه کاشته
حوا به سعی دوک خودش رشته پود و تار
سوراخهای او کندم وام ریشخند
از هر طرف که پیش گروهی کنم گذار
لطفی نما که هست به راه قبای تو
سوراخها به هر طرفی چشم انتظار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف فردی با ویژگی‌های بزرگوار و بخشنده می‌پردازد. شاعر در آغاز به زیبایی و بخشش گدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که لباسش به خاطر فقر و زحمت‌هایش پاره شده است. او به شخصیت‌های اول از آدم و حوا اشاره می‌کند که هر کدام به نوعی در زندگی خود سختی‌هایی کشیده‌اند. شاعر از سوراخهای لباسش به عنوان نمادی از مشکلات و چالش‌ها یاد می‌کند و از خداوند درخواست لطف و یاری می‌کند تا در مسیر زندگی‌اش به او توجه بیشتری شود.