نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۶۶ - در عذر تقصیر نرفتن پیش ممدوح انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

گر بنده به خدمتت نیامد

زو منت بی شمار می‌دار

ور یک دو سه روز کرد تقصیر

در خدمت تو عبث مپندار

زیرا که تو کعبه جلالی

نتوان سوی کعبه رفت بسیار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به عشق و محبت نسبت به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر بنده (محبت ورزیده) به خدمت نرسد، برای او نباید خُشمگین بود و باید از او با منت یاد کرد. حتی اگر چند روز تأخیر در خدمت باشد، نباید آن را بی‌فایده دانست. زیرا معشوق، کعبه‌ای از جلال و زیبایی است و نمی‌توان به‌راحتی و به‌فراوانی به کعبه مراجعه کرد. به‌عبارتی، عشق به معشوق و ارزش او فراتر از این‌گونه مسائل دنیوی است.