شمارهٔ ۲۷۷ - در طلب شکر و عود انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای هنر از آتش تو بویا همچو عود
وی فلک در خدمتت چون نیشکر بسته کمر
کار من با شکر و عود آمدست اندر زفاف
وین محقر نزد آن مهتر نداردبس خطر
عود و شکر ده به من کین غم به من آن می‌کند
کاب و آتش می‌کند پیوسته باعود و شکر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به زیبایی و قدرت هنر اشاره می‌کند و آن را به آتش و بوی خوش عود تشبیه می‌کند. او فلک را در خدمت این هنر می‌بیند و به قدرت شیرینی شکر و عود در جشن‌ها و مراسم اشاره می‌کند. شاعر احساسات خود را بیان می‌کند و می‌گوید که درد و غم او با هنر و زیبایی کاهش می‌یابد و او از این موارد به عنوان تسکینی برای غم‌هایش استفاده می‌کند.