نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۹۴ - در نصیحت نفس انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

انوری بهر قبول عامه چند از ننگ شعر

راه حکمت رو قبول عامه گو هرگز مباش

رفت هنگام غزل گفتن دگر سردی مکن

راویان را گرمی هنگامه گو هرگز مباش

تاج حکمت با لباس عافیت باشد بپوش

جان چو کامل شد طراز جامه گو هرگز مباش

در کمال بوعلی نقصان فردوسی نگر

هر کجا آمد شفا شهنامه گو هرگز مباش

تا کی از تشبیه تیغ و خامه خامی بایدت

تیر بهرامی تو تیغ و خامه گو هرگز مباش

آرزو خود کام زادست و قناعت خوش منش

باد او شو کام از خودکامه گو هرگز مباش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

انوری در این شعر به نکات مهمی درباره هنر شعر و حکمت اشاره می‌کند. او می‌گوید که برای جلب نظر عمومی، نباید به ننگ شعری توجه کرد و همچنین باید از سردی در هنر غزل‌گویی پرهیز کرد. تاج حکمت تنها زمانی ارزشمند است که با عافیت همراه باشد و انسان در کمال خود به آن برسد. او بر این باور است که نباید فقط به تشبیهات سطحی و خام بسنده کرد و باید از خودخواهی دوری کرد و قناعت پیشه کرد. در نهایت، انوری تأکید می‌کند که انسان باید به دنبال کمال و حقیقت باشد و از خودکامگی پرهیز کند.