شمارهٔ ۲۹۶ - درمرثیه انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به ستایش یک شخصیت بزرگ و خیرخواه می‌پردازد که با دست‌های نوازشگر خود، با محبت و کرامت، به دیگران کمک کرده و آثار نیکی بر جای گذاشته است. او به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس نمی‌تواند به پای آن شخص بزرگ برسد و فقدان او همواره حسرتی در دل‌ها به جای خواهد گذاشت. شاعر خود را به عنوان کسی که دچار بی‌پناگی و یتیمی در برابر نعمت‌های آن بزرگمهر است، معرفی می‌کند و یادآور می‌شود که آن شخصیت بخشنده و بزرگوار یاد و آثارش همیشه در خاطر خواهد ماند.