شمارهٔ ۳۰۰ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که کرد گردون را
کلبهٔ قدرت الهی خویش
که ندیدم ز کارداری خویش
هیچ سودی مگر تباهی خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
نویسنده در این شعر به خدا اشاره می‌کند که بر گردون (آسمان) حکم‌رانی می‌کند و قدرت الهی‌اش را در کلبه‌اش به نمایش می‌گذارد. او بیان می‌کند که در کارهای خود هیچ سودی نمی‌بیند، جز ویرانی و تباهی.