شمارهٔ ۳۰۳ - حکیم در جواب شجاعی گوید انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای شجاعی کز تو بددل‌تر ندیدم در جهان
تیرت از ترکش برون ناید مگر از بیم خویش
گر به اقلیمی دگر تیری ز ترکش برکشند
خفته گردی چون کمان از بیم در اقلیم خویش
آن برد زر ترا کو از تو زر بیرون کند
وان خورد سیم تراکو در تو ریزد سیم خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف شجاعت فردی می‌پردازد که از هیچ کس در دنیا بددل‌تر نیست. شاعر به او می‌گوید که فقط از ترس خود تیر می‌زند و اگر در منطقه‌ای دیگر باشد، مانند کمان ترسیده‌ای خفته می‌شود. همچنین، شاعر به فردی اشاره می‌کند که از او زر و سیم استخراج کرده و در واقع خود او را به وابستگی و ترس دچار می‌سازد. به طور کلی، شعر بر تأثیر ترس و وابستگی بر رفتار و شجاعت انسان‌ها تأکید دارد.