شمارهٔ ۳۰۴ - در مذمت شعرا انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
عادت طرح شعر آوردند
قومی از حرص و بخل گندهٔ خویش
نام حکمت همی نهند آنگاه
بر خرافات ژاژ ژندهٔ خویش
گرگ و خراز این لئیمان‌اند
همه دوزنده و درندهٔ خویش
انوری پس تو نیز یاد آور
طیرگیهای زهرخندهٔ خویش
پیش همچون خودی ز سیلی آز
سرک پیش درفکندهٔ خویش
شکر کن کین زمانش می‌بینی
خواجهٔ دیگران و بندهٔ خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به نقد جامعه‌ای می‌پردازد که به خاطر حرص و بخل عادت به دروغ‌گویی و خرافات دارند. او با اشاره به داشتن ظاهری زیبا و حقیقتی تلخ، از حیوانات مانند گرگ و خراز به عنوان نماد انسان‌های دورنگ استفاده می‌کند. در انتها، شاعر از این موضوع یادآوری می‌کند که باید قدردان این زمان بود، چرا که در آن شرایطی برتر از دیگران را تجربه می‌کند.