شمارهٔ ۳۱۲ - عزالدین نامی را ستایش کند انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای بزرگی که شد دل و رایت
حارس ملک دودهٔ سلجوق
متعجب بمانده بر گردون
در کمال علو تو عیوق
بوده در بذل و جود چون حاتم
گشته در عدل و داد چون فاروق
روز و شب در عبادت خالق
سال و ماه در رعایت مخلوق
نزهت‌افزای چون می صافی
مجلس‌آرای چون رخ معشوق
عز دین مر ترا لقب داده
سعد دین خواجهٔ اجل مرزوق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ستایش فردی بزرگ و با فضیلت می‌پردازد که در روشنی و عظمت خود از دیگران متمایز است. او را به عنوان حارسی برای مملکت سلجوق معرفی می‌کند که در سخاوت و generosity به حاتم طایی و در عدالت به عمر فاروق شباهت دارد. همواره در عبادت خدا و رعایت حال مخلوقات کوشا است. این شخصیت را با صفاتی چون زیبایی و خوش‌رویی توصیف می‌کند و او را به عنوان عزت و سعادت دین معرفی می‌نماید.