نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۲۰ - در تعریف عمارت و مدح صاحب انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای نمودار ارتفاع فلک

ساکنانت مقدسان چو ملک

اوج سقف تو رازدار سماک

بیخ صحن تو همنشین سمک

در تمیز میان جنت و تو

رای رضوان دراوفتاده به شک

پختکی داشت دیگ دهر و نداشت

راستی بی‌حلاوت تو نمک

فلکی کوکبت عزیزالدین

او نه کوکب و رای او نه فلک

آن در ابداع و امتحان علوم

رای عالیش کیمیا و محک

آنکه در حفظ خدمت میمونش

با حصول درج خلاص درک

آنکه تعیین پایهٔ قدرش

زافرینش بود فراز ترک

کرده تاریخ رسم او منسوخ

سمر رسم دودهٔ برمک

عدد سالهای عمرش باد

همچو تاریخ پانصد و چل و یک

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و تقدیر از شخصیت‌های بزرگ و مقدس در آسمان و زمین می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصویر ارتفاع فلک و ساکنان مقدس آن، به ارزش و مقام والای برخی افراد اشاره می‌کند. او به دانش عمیق و توانایی‌های علمی این افراد اشاره دارد و آن‌ها را در مقایسه با دیگران برتر می‌شمارد. همچنین، شاعر به تأثیرات تاریخی و فرهنگی آن‌ها پرداخته و از اهمیت میراث و یادگاری که از آن‌ها باقی مانده، یاد می‌کند. در نهایت، شاعر عمر آن شخصیت را به سال‌های خاصی نسبت می‌دهد که نشان‌دهنده ارزشی است که برای تاریخ قائل است.