شمارهٔ ۳۲۶ - در بیان حال خود انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساسات درونی خود صحبت می‌کند. او به شدت علاقه و اشتیاق دارد، اما از نبود کسی شایسته برای ستایش و عشق ورزیدن ابراز تاسف می‌کند. احساساتش همانند آتش و زبانی لطیف و روان دارد، در حالی که ذهنش تیز و هوشیار است. اما حسرت می‌خورد که نه شخص شایسته‌ای برای مدح و نه معشوقی لایق برای سرودن غزل وجود دارد.