شمارهٔ ۳۴۰ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به بیان وفور کرامت و بزرگی شخصیت یک فرد، که در اینجا به صورت استعاره‌ای به "کریم ابن الکریمی" اشاره شده، می‌پردازد. گوینده می‌گوید در همه جهان فقط تویی که سزاوار این صفات هستی و دیگران ارزش این مقام را ندارند. زمین نمی‌تواند تحمل خشم و عتاب تو را داشته باشد و آسمان هم نمی‌تواند در این زمینه سخن بگوید. در نهایت، تأکید می‌شود که انسان‌ها به لطف و بزرگواری تو محترم هستند و اگر بخواهی، تویی که به این ویژگی‌ها شناخته می‌شوی.