شمارهٔ ۳۴۲ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر وقتی به آینه نگاه می‌کند، متوجه یک موی سفید در سرش می‌شود که نمادی از پیری است. او به ضعف و تصور پیری فکر می‌کند اما آن را نادیده می‌گیرد. با این حال، وقتی صبح به شانه‌اش نگاه می‌کند، دو یا سه تار موی سفید را می‌بیند و احساس رنج و غم از جوانی و گذر زمان به او دست می‌دهد. در نهایت، او به تاثیر پیری بر خود پی می‌برد و این حقیقت را با صدای ناگفته‌ای از شانه می‌شنود.