شمارهٔ ۳۴۵ - در حسب حال و وارستگی خویش انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمایلات انسانی اشاره دارد که می‌تواند ما را به امید و بیم وادار کند. شاعر بیان می‌کند که از این دو احساس (امید و بیم) که در میان مردم وجود دارد، خود را جدا کرده است و به نوعی در دلش از آن‌ها بی‌خبر است. او احساس می‌کند حتی اگر هزار فرد ناتوان و ناچیز در برابرش باشند، به این احساسات نیازی ندارد.