شمارهٔ ۳۶۱ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
لنگ خواهی مرا روا باشد
دل از این من چگونه تنگ کنم
تا ترا من به قلتبانی تو
حاش لله که هیچ ننگ کنم
آن ترا از زن و مرا ز خدا
چون به میزان خود به سنگ کنم
تو بدان صلح کرده‌ای با زن
من بدین با خدای جنگ کنم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و دینی می‌پردازد. شاعر از عشق و وابستگی به معشوق صحبت می‌کند و در عین حال نگران از نبود اوست. او می‌گوید که نمی‌خواهد به خاطر عشق به معشوق، از خداوند فاصله بگیرد. شاعر تضاد میان عشق به معشوق و ایمان به خدا را مطرح می‌کند و بیان می‌کند که نمی‌تواند دلش را تنگ کند و از عشق به خدا و معشوق خود دست بکشد. در نهایت، او به جنگ با خدا اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این جدال درونی او بر سر عشق و ایمان است.