نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۹۹ - در مدح سلطان ملکشاه ثانی انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

شادباش ای خسرو عادل عماد دین و داد

دیر زی ای ناصر جاه امیرالموئمنین

ای ملکشاه معظم ای خداوند جهان

ای تو دارای زمان و ای هم تو دارای زمین

خسروانت زیر فرمان پهلوانان زیر حکم

آفتابت زیر رایت آسمان زیر نگین

روز بخشش آفتابی جام زرین بر یسار

وقت کوشش آسمانی تیغ هندی بر یمین

ای ترا تا مرغ و ماهی مهر بیعت بر زبان

وی ترا تا آب و آتش داغ طاعت بر سرین

ای نظام آفرینش بسته در انصاف تو

هر زمان از آفرینش بر تو بادا آفرین

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به خسرو عادل، ملکشاه، تبریک می‌گوید و او را به عنوان امیرالمؤمنین و حاکمی بزرگ ستایش می‌کند. شاعر از عظمت و قدرت او در مدیریت زمان و زمین سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که زیر فرمان او، پهلوانان و بزرگانی گرد آمده‌اند. همچنین، شاعر به ارتباط او با طبیعت و زندگی، همچون پرندگان و ماهی‌ها اشاره می‌کند و او را به عنوان نظام‌دهنده آفرینش و عامل انصاف توصیف می‌نماید. در نهایت، برای او آرزوی موفقیت و افتخار می‌کند.