شمارهٔ ۴۰ - فی‌الحکمة انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

روزی زیرکی با ابلهی گفت‌و‌گو می‌کند و از والی شهرشان شکایت می‌کند. ابله پاسخ می‌دهد که گدایان چهره‌ی بی‌حیا دارند. زیرک به او یادآوری می‌کند که گدایان نیز ممکن است ظاهری زیبا داشته باشند، ولی اصل ماجرا این است که ثروت و زیبایی‌های ظاهری ممکن است حاصل زحمت و خون دیگران باشد. او به ابله می‌گوید که گدا تنها به خواستن می‌پردازد، و این خواستن است که او را به گدایی می‌کشاند، چه گدا سلیمان باشد یا قارون. در نهایت منظور این است که قدرت و زیبایی ظاهری، می‌تواند ناشی از ستم بر دیگران باشد.