نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۰۴ - در قناعت و خویشتن‌داری انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای به دریای عقل کرده شناه

وز بد و نیک این جهان آگاه

چون کنی طبع پاک خویش پلید

چه کنی روی سرخ خویش سیاه

نان فرو زن به خون دیدهٔ خویش

وز در هیچ سفله سرکه مخواه

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات شاعرانه به این موضوع اشاره دارد که انسان باید با عقل و درایت در دریای زندگی شنا کند و از خوبی‌ها و بدی‌های جهان آگاه باشد. اگر کسی طبع پاک خود را آلوده کند، جایگاه و چهره‌اش نیز تیره و تار خواهد شد. بنابراین، بهتر است که از دستاوردهای خود به درستی بهره‌برداری کند و به دنبال چیزهای بی‌ارزش نرود. در مجموع، پیام این ابیات دعوت به خودشناسی و حفظ پاکی در زندگی است.