شمارهٔ ۴۲۷ - در نصیحت نفس خود انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
انوری شعر و حرص دانی چیست
این یکی طفل و آن دگر دایه
پایهٔ حرص کدیه و طمعند
تا نگردی به گرد آن پایه
تاج داری خروس وار از علم
چه کنی همچو ماکیان خایه
گردن و گوش نفس مردم را
همت آمد بهینه پیرایه
عمر تو گوهری گرانمایه است
تو یکی شاعر گرانسایه
بیش بر یاد ژاژ شعر مده
ای گرانسایه آن گرانمایه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر از انوری به بررسی تمایز بین شعر و حرص میپردازد. او اشاره میکند که شعر و طمع دو لایه متفاوت هستند و برای دستیابی به شعر واقعی، باید از حرص و طمع دوری کرد. انوری بر اهمیت علم و دانش تأکید میکند و به مخاطب یادآوری میکند که عمر انسان ارزشمند است و نباید وقت خود را صرف چیزهای بیارزش کرد. او به شاعرانی که به دنبال شهرت و ثروت هستند هشدار میدهد که به شعر جدی و ارزشمند بپردازند و از سطحینگری پرهیز کنند.