شمارهٔ ۴۳ - شراب خواهد انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای کریمی که در عطا دادن
خاک پایت مرا به سر تاجست
جان شیرین من به تلخ چو آب
به سر تو که نیک محتاجست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده به کریم و بخشنده‌ای اشاره دارد که عطاهایش بیکران است. او خود را در برابر عظمت آن کریم و خاک زیر پایش قرار می‌دهد و اشاره می‌کند که جانش به تلخی آب است، اما به لطف و رحمت این کریم نیازمند است. در واقع، گوینده حس نیاز و وابستگی خود به بخشش‌های او را بیان می‌کند.