نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۴۰ انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

بر آفتاب حوادث بسوزم اولیتر

که بهر سایه بود بر سرم سپاس همای

از این سپس من و کنجی و خانهٔ تاریک

که سرد شد دلم بر هوای باغ و سرای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت احساس خود را نسبت به حوادث زندگی بیان می‌کند. او ترجیح می‌دهد که در زیر نور آفتاب مشکلات و مصائب را تحمل کند تا اینکه در سایه‌ها و آرامش‌های ظاهری باشد. بعد از آن، او به تنهایی و تاریکی کنج خانه‌اش اشاره می‌کند و از سرد شدن دلش در برابر زیبایی‌های باغ و زندگی می‌گوید. در کل، این بیت نشان‌دهنده ناپایداری احساسات و میل به زندگی در نور و روشنی است.