شمارهٔ ۴۵۵ - در مدیح انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آنی که گر بخواهی از اقبال و سروری
تری ز آب و خشکی از آتش برون بری
داری مفرحی که دهد روح را غذا
سازی طریفلی که کنی دیو را پری
دست مبارک تو بخواهد همی درست
از خط راست نامهٔ شکل صنوبری
یارب چه طالعست که خود بی‌معالجت
بیمار به شود چو تو زان راه بگذری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به نیروی معنوی و خوشبختی اشاره می‌کند که می‌تواند از طریق اراده و تلاش فرد به دست آید. او به توانایی انسانی در خلق زیبایی و غلبه بر دشواری‌ها اشاره می‌کند و با زبان شاعرانه، نشان می‌دهد که بر خلاف مشکلات، امید و شوق زندگی وجود دارد. همچنین شاعر به تأثیرات مثبت دوست و عشق اشاره کرده و ابراز می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند مانع از بهبود حال فرد شود.