شمارهٔ ۴۵۲ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که ذات بی‌چونش
از همه عیبها بریست بری
که مرا باز ماندن از خدمت
در همه کیشها خریست خری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش خداوندی می‌پردازد که ذات او از هر گونه عیبی پاک و بدون نقص است. شاعر اشاره می‌کند که او از خدمت به این خداوند بزرگ باز مانده و در هر دینی که باشد، این احساس را دارد.