نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۸۳ - مطایبه انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

دوش مهمان خواجه‌ای بودم

اینت نامردمی و اینت سگی

دوش تا روز هردو نغنودیم

او ز سیری و من ز گرسنگی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یک مهمانی اشاره می‌کند که در آن با شخصی دیگر هم‌صحبت بوده است. او از ناپسند بودن این وضعیت و رفتار ناپسند شخص مقابلش گلایه می‌کند. شاعر از گرسنگی خود و سیری مهمان دیگر صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که هر یک از آن‌ها در وضعیتی کاملاً متفاوت قرار دارند. این تفاوت موجب بروز احساساتی از جمله ناامیدی و نارضایتی در شعر شده است.