شمارهٔ ۴۹۰ - در هجا انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
در کف خشم و شهوت و خور و خواب
این چنین عاجز و زبون که تویی
خویشتن آدمی همی شمری
برو ای خر فراخ کون که تویی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به نقد انسان و ضعفهای او در برابر احساسات و نیازهای طبیعی مثل خشم، شهوت، خوراک و خواب میپردازد. شاعر به توصیف انسانی میپردازد که درگیر این امیال است و خود را از لحاظ روحی و اخلاقی ضعیف میبیند و در انتها به نوعی تمسخر از خود و دیگران میپردازد.