نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۹۰ - در هجا انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

در کف خشم و شهوت و خور و خواب

این چنین عاجز و زبون که تویی

خویشتن آدمی همی شمری

برو ای خر فراخ کون که تویی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به نقد انسان و ضعف‌های او در برابر احساسات و نیازهای طبیعی مثل خشم، شهوت، خوراک و خواب می‌پردازد. شاعر به توصیف انسانی می‌پردازد که درگیر این امیال است و خود را از لحاظ روحی و اخلاقی ضعیف می‌بیند و در انتها به نوعی تمسخر از خود و دیگران می‌پردازد.