نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۷۴ انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

تو کس خواجه‌ای و هرکه چو تو

کس دیگر کسست همچو خسست

من کس کس نیم به نفس خودم

لاجرم هرکه چون منست کسست

نسبت ما دو تن به عیب و هنر

گر همین هر دو بیش نیست بسست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مقایسه و تأمل در مورد هویت و وجود انسانی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس شبیه او نیست و هر کس تنها برای خود وجود دارد. او همچنین به نسبتی که میان خود و دیگران از نظر عیب و هنر وجود دارد، اشاره کرده و می‌گوید که اگر به این ویژگی‌ها توجه کنیم، شاید ارزشمندی هر دو بیشتر نمایان شود. به طور کلی، این شعر مفهوم تنهایی و خاص بودن هر فرد را بررسی می‌کند.