رباعی شمارهٔ ۱۰۳ انوری
انوری ابیوردی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دادم به امید روزگاری بر باد
نابوده ز روزگار خود روزی شاد
زان می‌ترسم که روزگارم نبود
چونان که ز روزگار بستانم داد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به احساس ناامیدی و ترس از آینده اشاره می‌کند. او به این می‌اندیشد که روزگاری خوشی را به خاطر بیهودگی و نابودی زمان از دست داده است و نگران است که ممکن است دیگر روزهای خوشی برایش وجود نداشته باشد. این ابراز احساسات نشان‌دهنده نگرانی از بی‌توجهی روزگار و از دست دادن فرصت‌هاست.