رباعیات — دیوان اشعار انوری

Name: رباعیات — دیوان اشعار انوری
Author: انوری ابیوردی

انوری ابیوردی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۲ — پیوسته حدیث من به گوشت بادا
رباعی شمارهٔ ۱ — گفتم که به پایان رسد این درد و عنا
رباعی شمارهٔ ۴ — آورد زری عماد رازی بچه را
رباعی شمارهٔ ۳ — نه صبر به گوشه‌ای نشاند ما را
رباعی شمارهٔ ۵ — ای هجر مگر نهایتی نیست ترا
رباعی شمارهٔ ۷ — هم طبع ملول گشت از آن شعر چو آب
رباعی شمارهٔ ۶ — این دل چو شب جوانی و راحت و تاب
رباعی شمارهٔ ۸ — زان روی که روز وصل آن در خوشاب
رباعی شمارهٔ ۹ — آن شد که به نزدیک من ای در خوشاب
رباعی شمارهٔ ۱۱ — هرچند که بر جزو بود کل غالب
رباعی شمارهٔ ۱۰ — بوطالب نعمه ای سپهرت طالب
رباعی شمارهٔ ۱۲ — ای گوهر تو بر آفرینش غالب
رباعی شمارهٔ ۱۶ — همواره چو بخت خود جوانی بادت
رباعی شمارهٔ ۱۷ — با بخل بود به غایتی پیوندت
رباعی شمارهٔ ۱۹ — سیاره به خدمت سپرد خاک درت
رباعی شمارهٔ ۱۸ — ای سغبهٔ آنانکه نمی‌جویندت
رباعی شمارهٔ ۱۵ — ای گشته ضمیر چون بهشت از یادت
رباعی شمارهٔ ۲۰ — در وصل تو عزم دل من روز نخست
رباعی شمارهٔ ۱۳ — بس شب که به روز بردم اندر طلبت
رباعی شمارهٔ ۱۴ — دل باز چو بر دام غم عشق آویخت
رباعی شمارهٔ ۲۳ — جدت ورق زمانه از جور بشست
رباعی شمارهٔ ۲۴ — هجری که به روز غم مبادا دل و دست
رباعی شمارهٔ ۲۷ — با موزه به آب در دویدی به نخست
رباعی شمارهٔ ۲۶ — ای شاه ز قدرتی که در بازوی تست
رباعی شمارهٔ ۲۸ — کار تنم از دست دلم رفت ز دست
رباعی شمارهٔ ۲۵ — جانا به تن شکسته و عزم درست
رباعی شمارهٔ ۲۱ — آتش به سفال برنهادی ز نخست
رباعی شمارهٔ ۲۲ — دستم که به گوهر قناعت پیوست
رباعی شمارهٔ ۳۳ — از حادثه‌ای که هرچه زو گویم هست
رباعی شمارهٔ ۳۰ — بوطالب نعمه ای گشاده‌دل و دست
رباعی شمارهٔ ۳۵ — گفتند که شعر تو ملک داشت به دست
رباعی شمارهٔ ۳۴ — دی با تو چنان شدم به یک خاست و نشست
رباعی شمارهٔ ۳۶ — ای عهد تو عید کامرانی پیوست
رباعی شمارهٔ ۳۲ — دی می‌شد و از شکوفه شاخی در دست
رباعی شمارهٔ ۳۱ — ای صبر ز دست دل معشوقه‌پرست
رباعی شمارهٔ ۲۹ — دل در خم آن زلف معنبر بنشست
رباعی شمارهٔ ۴۴ — در سایهٔ آن زلفِ مشوش که تو راست
رباعی شمارهٔ ۳۷ — گفتند که گل چمن به یکبار آراست
رباعی شمارهٔ ۳۸ — در کوی تو هیچ کار من ناشده راست
رباعی شمارهٔ ۳۹ — عدل تو زمانه را نگهدار بس است
رباعی شمارهٔ ۴۳ — ای شاه جهان ملک جهان حسب تراست
رباعی شمارهٔ ۴۲ — از تو طمعم یکی صراحی باده است
رباعی شمارهٔ ۴۰ — دل بر سر عهد استوار خویش است
رباعی شمارهٔ ۴۱ — عشقی که همه عمر بماند این است
رباعی شمارهٔ ۴۵ — دوشینه شب ارچه جانم از رنج بکاست
رباعی شمارهٔ ۵۰ — آن چهره که هرکه وصف او بشنیدست
رباعی شمارهٔ ۴۷ — تا حادثه قصد آل عمران کردست
رباعی شمارهٔ ۵۲ — چون حسن تو رنج من به عالم سمرست
رباعی شمارهٔ ۴۶ — کون خر ملک ریش گاو افتادست
رباعی شمارهٔ ۴۸ — زلف تو از آن دم که دلم بربودست
رباعی شمارهٔ ۴۹ — شاها به خدایی که ترا بگزیدست
رباعی شمارهٔ ۵۱ — فرمان تو بر جهان قضای دگرست
رباعی شمارهٔ ۵۶ — دل در هوس شراب گلرنگ خوشست
رباعی شمارهٔ ۵۷ — آن چیست که مقصود جهانی آنست
رباعی شمارهٔ ۵۳ — در هر طرفی اگرچه یاری دگرست
رباعی شمارهٔ ۵۵ — با رای تو صبح ملک بی‌گه خیزست
رباعی شمارهٔ ۵۴ — دیدار تو در جهان جهانی دگرست
رباعی شمارهٔ ۵۸ — با دل گفتم چو یار بی فرمانست
رباعی شمارهٔ ۵۹ — با آنکه دلم در غم هجرت خونست
رباعی شمارهٔ ۶۰ — پایی که ز بند عالمی بیرونست
رباعی شمارهٔ ۶۷ — می‌آمد و از دیدهٔ ما می‌نگریست
رباعی شمارهٔ ۶۶ — ای شاه نجیب کفشگر دانی کیست
رباعی شمارهٔ ۶۸ — از وصل تو بر کناره می‌باید زیست
رباعی شمارهٔ ۶۲ — تا دست امید ما شکستیم ز دوست
رباعی شمارهٔ ۶۳ — هردم ز تو گر تازه غمی باید هست
رباعی شمارهٔ ۶۱ — گر شرح نمی‌دهم که حالم چونست
رباعی شمارهٔ ۶۵ — هجران تو دوش چون به من درنگریست
رباعی شمارهٔ ۶۴ — تا خرمن آز را دلت پیمانه‌ست
رباعی شمارهٔ ۷۲ — پای تو اگرچه در وفا محکم نیست
رباعی شمارهٔ ۷۳ — تا چند طلب کنم وفای تو که نیست
رباعی شمارهٔ ۷۴ — گر درخور قدر همتم سیمی نیست
رباعی شمارهٔ ۷۵ — محنت‌زده‌ای که کلبه‌ای داشت به دشت
رباعی شمارهٔ ۶۹ — ای دل یارت که سر به سر کبر و منیست
رباعی شمارهٔ ۷۰ — بوطالب نعمه طالب نعمت نیست
رباعی شمارهٔ ۷۶ — گر بنده دو روز خدمتت را بگذاشت
رباعی شمارهٔ ۷۱ — پایی که نه در هوای تو در گل نیست
رباعی شمارهٔ ۷۷ — اندوه تو چون دلم به شادی نگذاشت
رباعی شمارهٔ ۸۱ — دلبر ز وفا و مهر یکسر بگذشت
رباعی شمارهٔ ۷۹ — اندوه تو چون دلم به شادی انگاشت
رباعی شمارهٔ ۷۸ — چون آتش سودای تو جز دود نداشت
رباعی شمارهٔ ۸۰ — عمری که تر و خشک من آن بود گذشت
رباعی شمارهٔ ۸۳ — با گل گفتم شکوفه در خاک بخفت
رباعی شمارهٔ ۸۲ — با دل گفتم که آن بتم دوش نهفت
رباعی شمارهٔ ۸۴ — چشمم ز غمت به هر عقیقی که بسفت
رباعی شمارهٔ ۹۲ — حامی جهان ز جور افلاک برفت
رباعی شمارهٔ ۸۵ — از گردش این هفت مخالف بر هفت
رباعی شمارهٔ ۸۶ — سلطان که جهان جواد ازو بیش نیافت
رباعی شمارهٔ ۸۹ — سلطان که جهان به عدل آراست برفت
رباعی شمارهٔ ۹۰ — دلبر چو دلم به عشوه بربود برفت
رباعی شمارهٔ ۸۸ — معشوق مرا عهد من از یاد برفت
رباعی شمارهٔ ۸۷ — عیشی که نمودم از جوانی همه رفت
رباعی شمارهٔ ۹۱ — آن بت که به انصاف نکو بود برفت
رباعی شمارهٔ ۹۴ — از شعلهٔ لاله جهان نور گرفت
رباعی شمارهٔ ۹۳ — آن بت که دلم به زلف چون شست گرفت
رباعی شمارهٔ ۹۵ — چون با غم عشق تو دلم ساز گرفت
رباعی شمارهٔ ۹۶ — ای دل بخر آن زلف که دستت نگرفت
رباعی شمارهٔ ۹۷ — با یار مرا زور و ستم درنگرفت
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — عمری بادت کزو به رشک آید نوح
رباعی شمارهٔ ۹۸ — ای روزی خصم پیش خورد حشمت
رباعی شمارهٔ ۹۹ — تا روز به شب چو سوسنم بی‌رویت
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — دادم به امید روزگاری بر باد
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — با هرکه زبان چرخ رازی بگشاد
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — با قدر تو آب آسمان ریخته باد
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — در چشمهٔ تیغ بی‌کفت آب مباد
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — جوهر که ز ایزدش همی نامد یاد
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — هرگز دلم از وفای تو فرد مباد
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — عمری جگرم خورد ز بدخویی چرخ
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — از چرخ که کامی به مرادم ننهاد
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — هر تیره شبی که ره به روزی نبرد
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — بوطالب نعمه آن جهانی همه مرد
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — حسن تو مرا ز نیکوان شاهی داد
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — ای شاه زمین دور زمان بی‌تو مباد
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — مریخ سلاح چاوشان تو برد
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — آن نور که ملک یافت از روی تو فرد
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — چون نیست یقین که شب چه خواهد آورد
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — عاقل چو به حاصل جهان درنگرد
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — خود عهد کسی کسی چنین بگذارد
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — گر یک شبه وصل بتم آواز آرد
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — نه دل ز وصال تو نشانی دارد
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — بیننده که چشم عاقبت‌بین دارد
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — گر دوست مرا به کام دشمن دارد
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — باد سحری گذر به کویت دارد
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — این عمر که سرمایهٔ ملکیست نه خرد
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — صد پرده شبی فلک ز من بردارد
رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — در عرصهٔ ملکی که کمی نپذیرد
رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — آن کو به من سوخته خرمن نگرد
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — دل گرچه غمت ز جان نهان می‌دارد
رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — سی سال درخت بخت من بار آورد
رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — دل در غم تو گر به مثل جان نبرد
رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — با آنکه غم عشق تو از من جان برد
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — شب رایت مشک رنگ بر کیوان برد
رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — موری که به چاه شست بازی گذرد
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — روزی که خرد سرشک رنگین ریزد
رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — خاک قدم تو تاج خورشید ارزد
رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — گر دست غم تو دامن من گیرد
رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — رای تو که صلح روز ملک انگیزد
رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — روی تو که شمع لاله زو درگیرد
رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — روی تو به دلبری جهان می‌گیرد
رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — رایت که جهان به پشت پای اندازد
رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — جانا غم تو به هر عطایی ارزد
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — آخر دل من به وصل پیروز نشد
رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — رای تو به هیچ رای خرسند نشد
رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — عدل تو چو سایه بر ممالک پوشد
رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — با آنکه زمانه جز بدی نسگالد
رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — زلف تو به فتنه باز بیرون آمد
رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — تشریف هوای تو به هر جان نرسد
رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — از عشق تو درجهان سمر خواهم شد
رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — نه مشکل روزگار حل خواهد شد
رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — چون سایه دویدم از پسش روزی چند
رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — آنی که کفت ضامن ارزاق آمد
رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — آن روز که جان نامهٔ عشق تو بخواند
رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — پست افکندم غم تو ای سرو بلند
رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — رنجی که مرا ز هجر آن ماه آمد
رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — ای دل چه کنی به عشوه خود را خرسند
رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — تا رای تو از قدح به شمشیر آمد
رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — رخسار تو چون سوسن آزاد آمد
رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — ای دیده دل آیت بلا می‌خواند
رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — چندان که مرا دلبر من رنجاند
رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — هم ابر به دست درفشانت ماند
رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — یکباره مرا بلایت از پای نشاند
رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — چون روز علم زد به حسامت ماند
رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — خوی تو ز دوستی چو دامن بفشاند
رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — با آنکه همه کار جهان او راند
رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — ای دل ز هزار دیده خون می‌راند
رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — خورشید به روشنی رایت ماند
رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — با روی تو از عافیت افسانه بماند
رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — تا طارم نه سپهر آراسته‌اند
رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — مسعود سعادت جهان بود نماند
رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — ما را به جز از نیاز هیچ چیز نماند
رباعی شمارهٔ ۱۷۱ — یاران به جهان چشم چو گل بگشادند
رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — چشم و دل من که هرچه گویم هستند
رباعی شمارهٔ ۱۷۲ — زان پس که دل و دیده بر من سپرند
رباعی شمارهٔ ۱۷۸ — خوش خوش چو مرا دم تودر دام افکند
رباعی شمارهٔ ۱۷۹ — گردون به خیال سیر نانت نکند
رباعی شمارهٔ ۱۷۳ — بس دور که چرخ و اختران بگذراند
رباعی شمارهٔ ۱۸۰ — شادم به تو گر فلک حزینم نکند
رباعی شمارهٔ ۱۷۵ — زلف تو مصاف عنبر تر شکند
رباعی شمارهٔ ۱۷۴ — در بزمگهی که مطربی کوس کند
رباعی شمارهٔ ۱۷۶ — دلدار دل مرا ز من باز افکند
رباعی شمارهٔ ۱۷۷ — دلبر چو ز من قوت روان باز افکند
رباعی شمارهٔ ۱۸۲ — سلطان غمت بنده‌نوازی نکند
رباعی شمارهٔ ۱۸۳ — گلها چو به باغ جلوه را ساز کنند
رباعی شمارهٔ ۱۸۱ — شمشیر تو با خصم تو پیمان نکند
رباعی شمارهٔ ۱۸۴ — این طایفه گر مروت آیین نکنند
رباعی شمارهٔ ۱۸۵ — قومی که در این سفر مرا همراهند
رباعی شمارهٔ ۱۸۶ — گردون چو نشست و خاست تو می‌بیند
رباعی شمارهٔ ۱۸۸ — گفت آنکه مرا ره سلامت بنمود
رباعی شمارهٔ ۱۸۷ — چشم تو در آیینه به چشم تو نمود
رباعی شمارهٔ ۱۹۳ — دوشم ز فراق تو همه شیون بود
رباعی شمارهٔ ۱۹۴ — یک نیم دمم از جهان به دست آمده بود
رباعی شمارهٔ ۱۹۲ — گردون به وصال ما موافق زان بود
رباعی شمارهٔ ۱۹۰ — با دل گفتم که عشق چون روی نمود
رباعی شمارهٔ ۱۹۵ — بر عید رخت دلم چو پیروز نبود
رباعی شمارهٔ ۱۸۹ — دستت به سخا چون ید بیضا بنمود
رباعی شمارهٔ ۱۹۶ — دل درخور صحبت دل‌افروز نبود
رباعی شمارهٔ ۱۹۱ — شبها ز غمت ستم کشم باید بود
رباعی شمارهٔ ۱۹۷ — گل یک شبه شد هین که چو گستاخ شود
رباعی شمارهٔ ۲۰۴ — آن روز که بنده خاک خدمت بوسید
رباعی شمارهٔ ۱۹۹ — آخر غم غور از دلم دور شود
رباعی شمارهٔ ۲۰۰ — تسلیم چو بر حادثه پیروز شود
رباعی شمارهٔ ۱۹۸ — هر کو نه به خدمت تو خرسند شود
رباعی شمارهٔ ۲۰۱ — آنرا که خرد مصلحت‌آموز شود
رباعی شمارهٔ ۲۰۲ — با آنکه غم از دلم برون می‌نشود
رباعی شمارهٔ ۲۰۳ — یک شب مه گردون به رخت می‌نگرید
رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — دی قهر تو گفتی که اجل می‌زاید
رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — زان پس که وصال روی در پرده کشید
رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — زلف تو که در فتنه کنون می‌آید
رباعی شمارهٔ ۲۰۵ — بیداد فلک پردهٔ رازم بدرید
رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — در مستی اگر ببرد خوابم شاید
رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — یک در فلک از امید من نگشاید
رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — جان یک نفس از درد تو می‌ناساید
رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — بس راه که پای همتم پیماید
رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — باری بنگر که چشم من چون گرید
رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — با گل گفتم ابر چرا می‌گرید
رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — گر بنده ز آب می‌بترسد شاید
رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — گفتم ز فراق یاسمن می‌گرید
رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — هم توسن چرخ زیر زین را شاید
رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — لایق به جان شاه جهانی باید
رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — تا رای تو از قدح به شمشیر آید
رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — وصل تو که از سنگ برون می‌آید
رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — در دست غمت دلم زبونست این بار
رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — بر من شب هجر تو سرآید آخر
رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — دل محنت تازه چاشنی کرد آخر
رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — شد عمر و زمانه را جوادی نرسید
رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — گویی که میفکن دبه در پای شتر
رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — رای تو که آفتاب فضلست و هنر
رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — ای عشق به جز غمم رفیقی دگر آر
رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — دی ما و می و عیش خوش و روی نگار
رباعی شمارهٔ ۲۳۲ — خورشید ز رای مقتفی دارد نور
رباعی شمارهٔ ۲۳۰ — ای ماه تمام برنیایی آخر
رباعی شمارهٔ ۲۳۳ — ای رای تو آفتاب و ای کلک تو تیر
رباعی شمارهٔ ۲۳۴ — هستم شب و روز و روز و شب در تدبیر
رباعی شمارهٔ ۲۳۱ — دی گر بفزود عز دین عدل عمر
رباعی شمارهٔ ۲۳۶ — ای چرخ نفور از جفای تو نفیر
رباعی شمارهٔ ۲۲۹ — ما این همه غم با که گساریم آخر
رباعی شمارهٔ ۲۳۵ — منصوریه هرگزت درآمد به ضمیر
رباعی شمارهٔ ۲۳۹ — جز بنده رفیق و عاشق و یار مگیر
رباعی شمارهٔ ۲۳۷ — ای دل هم از ابتدا دل از جان برگیر
رباعی شمارهٔ ۲۳۸ — از دست تو بنده داستانی شده گیر
رباعی شمارهٔ ۲۴۰ — از آرزوی خیال تو روز دراز
رباعی شمارهٔ ۲۴۲ — آن شد که من از عشق تو شبهای دراز
رباعی شمارهٔ ۲۴۱ — ای دست تو در جفا چو زلف تو دراز
رباعی شمارهٔ ۲۴۴ — دل شادی روز وصلت ای شمع طراز
رباعی شمارهٔ ۲۴۳ — زان شب که به روز برده‌ام با تو به ناز
رباعی شمارهٔ ۲۴۶ — ای دل بخریدی دم آن شمع طراز
رباعی شمارهٔ ۲۴۸ — آن دل که تو دیده‌ای فکارست هنوز
رباعی شمارهٔ ۲۴۷ — گرمابه به کام انوری بود امروز
رباعی شمارهٔ ۲۴۹ — نایی بر من به خانه‌ای شورانگیز
رباعی شمارهٔ ۲۵۱ — ای ماه ز سودای تو در آتش تیز
رباعی شمارهٔ ۲۵۰ — بازار قبول گل چو شد خوش خوش تیز
رباعی شمارهٔ ۲۵۲ — پیروزشه ای خورده سپهر از تو هراس
رباعی شمارهٔ ۲۴۵ — گر در طلب صحبتم ای شمع طراز
رباعی شمارهٔ ۲۵۶ — ماییم و دو شیشکک می روشن و خوش
رباعی شمارهٔ ۲۵۷ — چون بندگی شهت نمی‌آید خوش
رباعی شمارهٔ ۲۵۹ — ای ماه رکاب خسرو گردون رخش
رباعی شمارهٔ ۲۵۸ — ای دل تو برو به نزد جانان می‌باش
رباعی شمارهٔ ۲۶۰ — گفتم که گهی چند نپرسم خبرش
رباعی شمارهٔ ۲۵۳ — ماییم درین گنبد دیرینه اساس
رباعی شمارهٔ ۲۵۴ — در منزل دل غم تو می‌آید و بس
رباعی شمارهٔ ۲۵۵ — روزی که کنم هجر ترا بر دل خوش
رباعی شمارهٔ ۲۶۱ — هر تیر جفا که داری اندر ترکش
رباعی شمارهٔ ۲۶۸ — تا دست طمع بشستم از عالم خاک
رباعی شمارهٔ ۲۶۳ — از خاک درت ساخته‌ام مفرش خویش
رباعی شمارهٔ ۲۶۲ — دوش از کف وصل آن بت عشوه فروش
رباعی شمارهٔ ۲۶۴ — یک چند نهان از دل بی‌حاصل خویش
رباعی شمارهٔ ۲۶۶ — داری ز جهان زیاده از حصهٔ خویش
رباعی شمارهٔ ۲۶۵ — با خاک برابرم ز بی‌سنگی خویش
رباعی شمارهٔ ۲۶۷ — گل روز دو عرض می‌دهد مایهٔ خویش
رباعی شمارهٔ ۲۷۴ — آخر شب دوش بی‌تو ای شمع چگل
رباعی شمارهٔ ۲۷۵ — آمیختم از بهر تو صد رنگ و حیل
رباعی شمارهٔ ۲۷۶ — ای چشم زمانه کرده روشن به جمال
رباعی شمارهٔ ۲۶۹ — ای جاه تو چون سماک و عالم چو سمک
رباعی شمارهٔ ۲۷۱ — در منزل آبگینه هنگام درنگ
رباعی شمارهٔ ۲۷۰ — زین رنگ برآوردن بر فور فلک
رباعی شمارهٔ ۲۷۲ — ای مسند تو قاعدهٔ دولت گل
رباعی شمارهٔ ۲۷۳ — ای گوهر تو خلاصهٔ عالم گل
رباعی شمارهٔ ۲۷۹ — منزل دوردست و روز بی‌گاه ای دل
رباعی شمارهٔ ۲۸۱ — پیراهن گل دریده شد بر تن گل
رباعی شمارهٔ ۲۷۸ — در هجر همی بسوزم از شرم خیال
رباعی شمارهٔ ۲۸۳ — تاب رخ یار من نداری ای گل
رباعی شمارهٔ ۲۸۲ — صف زد حشم بهار پیرامن گل
رباعی شمارهٔ ۲۷۷ — زین عمر به تعجیل دوان سوی زوال
رباعی شمارهٔ ۲۸۴ — آنم که ندانم نه وجود و نه عدم
رباعی شمارهٔ ۲۸۰ — ای دل طمع از وصال جانان بگسل
رباعی شمارهٔ ۲۸۵ — دردا که فرو شد لب شادی را غم
رباعی شمارهٔ ۲۸۸ — ای زیر همای همتت چرخ مدام
رباعی شمارهٔ ۲۸۷ — چرخا زحلت نحس‌ترست یا بهرام
رباعی شمارهٔ ۲۸۹ — رفتم چو نبود بیش از این جای مقام
رباعی شمارهٔ ۲۸۶ — ای گوهر تو اصل طفیل آدم
رباعی شمارهٔ ۲۹۰ — از مشرق دست گوهر آل نظام
رباعی شمارهٔ ۲۹۱ — دل فرق نمی‌کند همی دانه ز دام
رباعی شمارهٔ ۲۹۲ — هر مرحله‌ای که رخت برداشته‌ام
رباعی شمارهٔ ۲۹۹ — سودای تو بیرون شده یکسر ز سرم
رباعی شمارهٔ ۳۰۰ — چون روی ندارم که به رویت نگرم
رباعی شمارهٔ ۲۹۳ — با یاد تو ای ریخته عشقت آبم
رباعی شمارهٔ ۲۹۴ — بختی نه کزو نصیب جز غم یابم
رباعی شمارهٔ ۲۹۵ — من غره به گفتار محال تو شدم
رباعی شمارهٔ ۲۹۷ — روزی که به حیلت به شب تیره برم
رباعی شمارهٔ ۲۹۶ — دی کرد وداع بر جناح سفرم
رباعی شمارهٔ ۲۹۸ — زلف تو دلم برد و به جان در خطرم
رباعی شمارهٔ ۳۰۷ — ای دل ز وصال تو نشانی دارم
رباعی شمارهٔ ۳۰۸ — من با تو که عشق جاودانی دارم
رباعی شمارهٔ ۳۰۳ — از غم صدف دو دیده پر در دارم
رباعی شمارهٔ ۳۰۲ — آخر ز تو چون روی به خون تر دارم
رباعی شمارهٔ ۳۰۵ — راز تو ز بیم خصم پنهان دارم
رباعی شمارهٔ ۳۰۱ — ای دل ز فلک چرا نیوشی آزرم
رباعی شمارهٔ ۳۰۶ — نه در غم عشق یار یاری دارم
رباعی شمارهٔ ۳۰۴ — در کوی غمت هزار منزل دارم
رباعی شمارهٔ ۳۱۰ — در کار تو هر روز گرفتارترم
رباعی شمارهٔ ۳۱۱ — بفروختمت سزد به جان باز خرم
رباعی شمارهٔ ۳۱۳ — بینم دل خویش گر دهانت اندیشم
رباعی شمارهٔ ۳۱۲ — من بنده که کمتر سگ کویت باشم
رباعی شمارهٔ ۳۱۵ — بر چرخ رسید از تو دم سرد دلم
رباعی شمارهٔ ۳۱۶ — ای خورده به واجبی چو مردان غم علم
رباعی شمارهٔ ۳۱۴ — خوار و خجلم خوار و خجل باد دلم
رباعی شمارهٔ ۳۰۹ — نام تو نویسم ار قلم بردارم
رباعی شمارهٔ ۳۲۰ — شبها چو ز روز وصل او یاد کنم
رباعی شمارهٔ ۳۱۸ — در خدمت تست عقل و هوش و جانم
رباعی شمارهٔ ۳۲۲ — چون حرب کنم هیچ محابا نکنم
رباعی شمارهٔ ۳۱۹ — ای دل چو به غمهای جهان درمانم
رباعی شمارهٔ ۳۲۱ — بازیچهٔ دور آسمانم چه کنم
رباعی شمارهٔ ۳۲۴ — کس نیست غم اندوخته‌تر زین که منم
رباعی شمارهٔ ۳۱۷ — پر شد ز شراب عشق جانا جامم
رباعی شمارهٔ ۳۲۳ — می نوش کنم ولیک مستی نکنم
رباعی شمارهٔ ۳۳۲ — ای عشق در آفاق بسی تاختیم
رباعی شمارهٔ ۳۲۵ — بر آتش هجر عمری ار بنشینم
رباعی شمارهٔ ۳۳۱ — چون پای همی تحفه برد هر جایم
رباعی شمارهٔ ۳۲۶ — آن دیده ندارم که به خوابت بینم
رباعی شمارهٔ ۳۲۷ — من دل به کسی جز از تو آسان ندهم
رباعی شمارهٔ ۳۲۹ — شکر ایزد را که خسرو هفت اقلیم
رباعی شمارهٔ ۳۲۸ — ای سایهٔ آنک ملک او هست قدیم
رباعی شمارهٔ ۳۳۰ — در موج خطر مرفهی همچو کلیم
رباعی شمارهٔ ۳۳۳ — دی یک دو قدح شراب صافی خوردیم
رباعی شمارهٔ ۳۳۴ — سبحان‌الله غمی به پایان نبریم
رباعی شمارهٔ ۳۳۵ — با گل گفتم چون به چمن برگذریم
رباعی شمارهٔ ۳۳۷ — ای دل چو غم نوت دهد چرخ کهن
رباعی شمارهٔ ۳۳۶ — اندیشهٔ انتقام چون جزم کنیم
رباعی شمارهٔ ۳۳۹ — باغیست چو نوبهار از رنگ خزان
رباعی شمارهٔ ۳۳۸ — ماییم و صراحی و شراب روشن
رباعی شمارهٔ ۳۴۰ — ای دل مگذار عمر چون بی‌خبران
رباعی شمارهٔ ۳۴۴ — چون روی حیل نبود پایاب جهان
رباعی شمارهٔ ۳۴۳ — زلفت به رسنهاش برآورد کشان
رباعی شمارهٔ ۳۴۷ — زرق است جهان تو زرق کن از هر فن
رباعی شمارهٔ ۳۴۶ — ای دل چو نمی‌نهد سپهرت گردن
رباعی شمارهٔ ۳۴۵ — آیا گهر وصل تو یارم سفتن
رباعی شمارهٔ ۳۴۸ — زین جور اگر گذر توان کرد بکن
رباعی شمارهٔ ۳۴۱ — شخصی دارم زنده به جان دگران
رباعی شمارهٔ ۳۴۲ — ای ساخته گشته از تو کار دگران
رباعی شمارهٔ ۳۵۱ — جانا لبم از شراب غم خشک مکن
رباعی شمارهٔ ۳۴۹ — هرچ از چو تویی نزیبد ای دوست مکن
رباعی شمارهٔ ۳۵۴ — در دام غم تو بسته‌ای هست چو من؟
رباعی شمارهٔ ۳۵۶ — چشمم ز همه جهان فرازست اکنون
رباعی شمارهٔ ۳۵۲ — هستم ز تو دلشکسته‌ای عهد شکن
رباعی شمارهٔ ۳۵۰ — ای دل ز سر نهاد پرواز مکن
رباعی شمارهٔ ۳۵۳ — می‌سوز تو خرمن شکیبایی من
رباعی شمارهٔ ۳۵۵ — ای گنده دهان چو شیر و چون گرگ حرون
رباعی شمارهٔ ۳۵۷ — بوطالب نعمت ای همه دولت و دین
رباعی شمارهٔ ۳۵۸ — شاها ز خزانهٔ تو ریحان و سمین
رباعی شمارهٔ ۳۶۳ — رفتم چو نماند هیچ آبم بر تو
رباعی شمارهٔ ۳۶۱ — آن ماه که ماه نو سزد یارهٔ او
رباعی شمارهٔ ۳۶۲ — ای راحت آن نفس که جان زد با تو
رباعی شمارهٔ ۳۶۴ — دستی نه که گستاخ بکوبد در تو
رباعی شمارهٔ ۳۵۹ — شاهان ممالک تو مودود و معین
رباعی شمارهٔ ۳۶۰ — گفتی چه شود کار فراقت یک‌سو
رباعی شمارهٔ ۳۷۱ — آن دل که نشان نیست مرا در بر ازو
رباعی شمارهٔ ۳۶۷ — آن صبر که حامی منست از غم تو
رباعی شمارهٔ ۳۶۶ — دل هرچه ز بد دید پسندید از تو
رباعی شمارهٔ ۳۶۸ — دورم ز قرار و خواب از دوری تو
رباعی شمارهٔ ۳۷۲ — آن بت که به دست غم گرفتارم ازو
رباعی شمارهٔ ۳۷۰ — دست تو که جود در سجود آید ازو
رباعی شمارهٔ ۳۶۵ — گر هیچ سعادتم رساند بر تو
رباعی شمارهٔ ۳۶۹ — جان درد تو یادگار دارد بی‌تو
رباعی شمارهٔ ۳۷۳ — کسری که کمان عدل او کرد به زه
رباعی شمارهٔ ۳۷۴ — چون باز کنی ز زلف پرتاب گره
رباعی شمارهٔ ۳۷۵ — ای نحس چو مریخ و زحل بی‌گه و گاه
رباعی شمارهٔ ۳۷۷ — از بهر هلال عید آن مه ناگاه
رباعی شمارهٔ ۳۷۶ — با روز رخ تو گرچه ای روت چو ماه
رباعی شمارهٔ ۳۸۰ — ای امر تو ملک را عنان بگرفته
رباعی شمارهٔ ۳۷۸ — با من به سخن درآمد امروز پگاه
رباعی شمارهٔ ۳۷۹ — بر من در محنت و بلا باز مخواه
رباعی شمارهٔ ۳۸۱ — ای لشکر تو روی زمین بگرفته
رباعی شمارهٔ ۳۸۴ — در راه فرید کاتب فرزانه
رباعی شمارهٔ ۳۸۳ — آیا که مرا تو دست گیری یا نه
رباعی شمارهٔ ۳۸۲ — دی طوف چمن کرده سه چاری خورده
رباعی شمارهٔ ۳۸۵ — ای فتنهٔ روزگار شب‌پوش منه
رباعی شمارهٔ ۳۸۷ — پایی که مرا نزد تو بد راهنمای
رباعی شمارهٔ ۳۸۶ — مریخ به خنجر تو جوید فتوی
رباعی شمارهٔ ۳۸۸ — در مرتبه از سپهر پیش آمده‌ای
رباعی شمارهٔ ۳۹۰ — زان شب که نشستیم به هم با طربی
رباعی شمارهٔ ۳۹۱ — عمزاد و عمزاد خریدند بری
رباعی شمارهٔ ۳۹۶ — ای دل تو بسی که از غمش خون خوردی
رباعی شمارهٔ ۳۹۲ — دوش ارنه وقارت به زمین پیوستی
رباعی شمارهٔ ۳۹۳ — دوش از سر درد نیستی در مستی
رباعی شمارهٔ ۳۹۴ — گر دل پی یار گیردی نیکستی
رباعی شمارهٔ ۳۸۹ — بر چرخ همیشه هم‌عنان رانده‌ای
رباعی شمارهٔ ۳۹۵ — گر شعر در مراد می‌بگشادی
رباعی شمارهٔ ۴۰۰ — جانا بر نور شمع دود آوردی
رباعی شمارهٔ ۴۰۱ — دیروز که در سرای عالی بودی
رباعی شمارهٔ ۳۹۹ — دی در چمن آن زمان که طوفی کردی
رباعی شمارهٔ ۴۰۲ — گر همت من دل به جهان برنهدی
رباعی شمارهٔ ۴۰۳ — هر شب بت من به وقت باد سحری
رباعی شمارهٔ ۴۰۴ — کویی که درو مست و بهش درگذری
رباعی شمارهٔ ۳۹۷ — با دل گفتم گرد بلا می‌گردی
رباعی شمارهٔ ۳۹۸ — در کفر گریزم ار تو ایمان گردی
رباعی شمارهٔ ۴۰۵ — ای شب چو ز نالهای من بی‌خبری
رباعی شمارهٔ ۴۰۶ — دل سیر نگرددت ز بیدادگری
رباعی شمارهٔ ۴۰۷ — با دلبرم از زبان باد سحری
رباعی شمارهٔ ۴۰۹ — مسعود قزل مست نه‌ای هشیاری
رباعی شمارهٔ ۴۱۲ — بر سنگ قناعت ار عیاری داری
رباعی شمارهٔ ۴۰۸ — ای دل بنشین به عافیت کو داری
رباعی شمارهٔ ۴۱۱ — ای دل به غم عشق بدین دشواری
رباعی شمارهٔ ۴۱۰ — گفتی که به هر قطعه مرا هر باری
رباعی شمارهٔ ۴۱۴ — چون چنگ خودم به عمری ار بنوازی
رباعی شمارهٔ ۴۱۳ — در بنده به دیدهٔ دگر می‌نگری
رباعی شمارهٔ ۴۱۶ — بر جان منت نیست دمی دلسوزی
رباعی شمارهٔ ۴۱۵ — چون صبح درآمد به جهان‌افروزی
رباعی شمارهٔ ۴۱۷ — هرکو به مواظبت بخواند چیزی
رباعی شمارهٔ ۴۱۸ — ای نوبت تو گذشته از چرخ بسی
رباعی شمارهٔ ۴۱۹ — دی درویشی به راز با همنفسی
رباعی شمارهٔ ۴۲۰ — با دل گفتم که‌ای همه قلاشی
رباعی شمارهٔ ۴۲۲ — ای پیش کفت جود فلک زراقی
رباعی شمارهٔ ۴۲۱ — تا چند ز جان مستمند اندیشی
رباعی شمارهٔ ۴۲۳ — ای نسبت تو هم به نبی هم به علی
رباعی شمارهٔ ۴۲۴ — کو آنکه ز غم دست به جایی زدمی
رباعی شمارهٔ ۴۲۸ — شاها چو تو مادر زمان زاید نی
رباعی شمارهٔ ۴۲۵ — گر من ز فلک همی شکایت کنمی
رباعی شمارهٔ ۴۲۷ — صدرا چو تو چشم آسمان بیند نی
رباعی شمارهٔ ۴۲۶ — گر عقل عزیز را به فرمان شومی
رباعی شمارهٔ ۴۳۲ — ای شاه گر آنچه می‌توانی نکنی
رباعی شمارهٔ ۴۳۳ — ای گل گهر ژاله چو در گوش کنی
رباعی شمارهٔ ۴۳۴ — گر در همه عمر یک نکویی بکنی
رباعی شمارهٔ ۴۳۵ — با بوعلی اب ارب هم بنشینی
رباعی شمارهٔ ۴۳۰ — در ملک چنین که وسعتش می‌دانی
رباعی شمارهٔ ۴۳۶ — رو رو که تو یار چو منی کم بینی
رباعی شمارهٔ ۴۲۹ — ای چرخ جز آیت بلا خوانی نی
رباعی شمارهٔ ۴۳۱ — ای دل طمعم زان همه سرگردانی
رباعی شمارهٔ ۴۳۷ — هر روز به نویی ای بت سلسله‌موی
رباعی شمارهٔ ۴۳۸ — شب نیست دلا که از غمش خون نشوی
رباعی شمارهٔ ۴۴۰ — چون دیده فرو ریخت به رخ بینایی
رباعی شمارهٔ ۴۴۱ — ای محنت هجر بر دلم سر نایی
رباعی شمارهٔ ۴۳۹ — گفتم که نثار، جان کنم گر آیی
رباعی شمارهٔ ۴۴۲ — با دل گفتم گرد بلا می‌پویی
رباعی شمارهٔ ۴۴۳ — صورت‌گر فطرت ننگارد چو تویی
رباعی شمارهٔ ۴۴۴ — ای نامتحرک حیوانی که تویی