رباعی شمارهٔ ۱۲۳ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حالتی از بیننده‌ای می‌پردازد که با دیدی عمیق و تیزبین، زندگی را مشاهده می‌کند. او در حالی که دچار لذت و مستی است، به خواب می‌رود و به همین ترتیب زندگی را می‌گذراند. شاعر به تأکید می‌گوید که تا زمانی که جان دارد، از تلخی‌های زندگی دست نخواهد کشید، زیرا این تلخی‌ها به نوعی مزه شیرینی را برای جان فراهم می‌کنند.