رباعی شمارهٔ ۱۸۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از سخاوت و generosity فردی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تشبیه‌هایی مانند "دستت به سخا چون ید بیضا" به بیان ویژگی منحصر به فرد بخشندگی این فرد می‌پردازد و می‌گوید که با جود و بخشش او، دنیا پربارتر شده است. همچنین تأکید می‌کند که هیچ‌کس دیگری به اندازه او سخاوتمند نیست و در آینده نیز این چنین نخواهد بود. در نهایت، شاعر به عظمت و جهانی بودن عمل جود اشاره می‌کند.