رباعی شمارهٔ ۲۲۰ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از حسرت و غم ناشی از فراق یاسمن (گل یاس) سخن می‌گوید. او به تصویر ابرهایی اشاره می‌کند که به خاطر این جدایی اشک می‌ریزند. همچنین، گل (به عنوان نماد زیبایی و عشق) می‌گوید که می‌خواهد پای خود را بشکند تا به یاد یک هفته شادی و خنده‌اش، دوباره به یاد بیاورد و اشک بریزد. این ابیات نشان‌دهنده‌ی احساس نومیدی و اندوه ناشی از فقدان عشق و زیبایی است.