رباعی شمارهٔ ۲۲۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به احساس تنهایی و غم عمیق انسان اشاره دارد. شاعر می‌پرسد که این همه غصه و غم را با که تقسیم کنیم و با که درد دل کنیم، در حالی که هیچ‌کس را ندارد که بتواند در این دلتنگی‌ها شریک شود. در نهایت، او احساس می‌کند که تنها و بی‌کسی تمام عمرش را سپری می‌کند.