رباعی شمارهٔ ۲۳۰ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و لطافت ماه و جان اشاره دارد. شاعر از ماه می‌خواهد تا خود را آشکار کند و از او می‌پرسد که کجاست. او ماه را به عنوان نمادی از زیبایی و جانش را نیز به عنوان چیزی لطیف و زیبا توصیف می‌کند. در نهایت، این شعر احساس دلتنگی و جستجوی زیبایی را به تصویر می‌کشد.