رباعی شمارهٔ ۲۶۲ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به یاد شب گذشته و لحظات وصال با معشوق می‌پردازد. او از شوق و شادی ناشی از آن لحظات سخن می‌گوید و حالا که دوباره شب است، حس تنهایی و صدای فریادها و ناامیدی‌اش را ابراز می‌کند. به نوعی، شاعر نگران این است که آیا شب‌های آینده هم شبی مانند شب گذشته خواهد بود یا خیر.