رباعی شمارهٔ ۲۷۸ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت بیان می‌کند که در دوران جدایی (هجر) از عشق، به خاطر خیال معشوق می‌سوزد و در زمان وصال، به دلیل ترس از از دست دادن او دوباره می‌سوزد. به عبارتی، وضعیت پروانه‌ای است که همواره در حال سوختن است؛ در جدایی از عشق نمی‌سوزد، اما در نزدیکی و وصال به خاطر ترس از زوال و جدایی مجدد، دچار سوختن می‌شود.