رباعی شمارهٔ ۳۹۸ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با اشاره به ایمان و وجود خداوند، به نوعی تناقض در احساسات خود اشاره دارد. او می‌گوید اگر خداوند به او ایمان بدهد، از کفر دور می‌شود و اگر درمانی برای دردش باشد، با آن کنار خواهد آمد. اما وقتی دلش به این فکر می‌افتد، اگر خداوند به مانند جانش شود، دیگر دلی برای وابستگی نخواهد داشت. به طور کلی، این شعر بیانگر پیچیدگی عواطف انسانی و رابطه با خداست.