رباعی شمارهٔ ۶۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دل خود می‌گوید که یار او، به رغم زیبایی و فریبندگی‌اش، کبر و غفلت دارد. او از این که دل به چنین کسی ببندد و عاشق لبخندهای او شود، ناامید است. در نهایت، شاعر به حالت درونی خود اشاره می‌کند و به بی‌هویتی و گم‌گشتگی‌اش اشاره می‌کند.