رباعی شمارهٔ ۸۴ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر عمق غم و اندوه شاعر هستند. او می‌گوید که چشمش از غم دیگران به هر عقیقی می‌نگرد و مانند هزار گل، راز درونی‌اش باز می‌شود. رازی که قلبش از جان برایش نگه داشته، با اشک‌هایی که می‌ریزد، به دیگران منتقل می‌شود. به عبارت دیگر، غم و دردی که در دل دارد، به طور غیرمستقیم و از طریق اشک بیان می‌شود.