شمارهٔ ۱۰ - هاله زلف عارف قزوینی
عارف قزوینی / غزل‌ها / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز زلف بر رخ همچون قمر نقاب انداخت
فغان که هاله به رخسار آفتاب انداخت
هلاک ناوک مژگان آنکه سینهٔ ما
نشانه کرد و بر او تیر بی‌حساب انداخت
رها نکرد دل از زلف خود به استبداد
گرفت و گفت تو مشروطه‌ای، طناب انداخت
از آن زمان که رخت دید چشم اندر خواب
قسم به چشم تو عمری مرا به خواب انداخت
خراب‌تر ز دلم در جهان نیافت غمت
از آن چو جغد نشیمن در این خراب انداخت
نه من، هر آنکه به دل مهر دلبری دارد
بدان که نقش خیالی است کاندر آب انداخت
من آن فسرده‌دل و سر به زیر پر مرغم
که آشیان مرا دید پر عقاب انداخت
شبی به مجمع عشاق عارفی می‌گفت
خوش آنکه سر به ره یار در شتاب انداخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت یک معشوقه می‌پردازد که همچون ماه درخشان است و زلف‌هایش بر چهره‌اش جلوه‌گری می‌کند. شاعر از تیرهای عشق و دلبستگی سخن می‌گوید که در دلش فرود آمده و او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. او همچنین به وضعیت خود اشاره می‌کند که به خاطر عشق، از زلف معشوقه‌اش رها نمی‌شود و در خواب‌هایی که به خاطر او دیده، غرق شده است. شاعر بیان می‌کند که غم و اندوه او در دل بسیار عمیق است و در این دنیا چیزی به اندازه عشق او به معشوقش نمی‌تواند او را خراب کند. در نهایت، او به بیان عشق و شتاب دل و دلدار در دلجمعی عاشقان می‌پردازد و بر اهمیت و زیبایی این عشق تأکید می‌کند.