شمارهٔ ۳۴ - زاهد و باده عارف قزوینی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زاهدی است که از لذت‌های دنیا و باده‌نوشی دوری می‌کند، اما با وجود این‌که خوشی را می‌بیند، از آن بهره نمی‌برد. شاعر به عشق و فتنه‌هایی که به وجود آمده، اشاره می‌کند و به وضعیت خود و رقیبش پرداخته است. او از درد و رنجی که بر اثر نداشتن آرامش و دشمنی با معشوقش متحمل می‌شود، صحبت می‌کند. در نهایت، به نوعی افسوس می‌خورد که هرگز نتوانسته به سادگی به زیبایی‌های چهره محبوبش نگاه کند.