شمارهٔ ۶۳ - رؤیای راحتی عارف قزوینی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

سخن از غم و دلسوختگی در زندگی است. شاعر بیان می‌کند که هیچ روز خوشی را در عمرش تجربه نکرده و همیشه در اندوه بوده است. وی به تلاش برای یافتن آرامش در خواب اشاره می‌کند، اما حتی در خواب هم از هجران محبوبش رنج می‌برد. شاعر به عمرش نگاه می‌کند و می‌بیند که حتی لحظه‌ای را که ارزش شمارش داشته باشد، دریافته است، بلکه زندگی‌اش پر از روزهای غم‌انگیز است. او اشاره می‌کند که از زمان آدم تا کنون هیچ فردی از این خاندان را ناشناخته نمی‌داند. ضمن اینکه از زنجیرهای محبت و وفا سخن می‌گوید که گسسته شده‌اند، اما هیچ‌یک محکم و پابرجا نبوده‌اند. تنها چیزی که او می‌بیند، محبوبش و تلاطم روزگار است و در نهایت به عارف بودن خود اشاره می‌کند که سر تعظیم در برابر هیچ‌کس فرود نیاورده است.