بخش ۳۷ - رفتن گرشاسب به زمین سرندیب اسدی توسی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

مهراج در روزی دیگر کشتی‌های زیادی به سوی ایرانیان آورد و به آنها کشتی‌ها را داد. سپس خود به کشتی نشست و آب عمیق را به حرکت درآورد. این آب به قدری ژرف بود که به دشتی در میان کوه‌ها می‌مانست. در این هنگام، یک فیل بزرگ به میدان آمد و با سرعت در حال راه رفتن بود، به طوری که در هر قدمش آب از دو سمت به جلو می‌ریخت. فیل دارای خرطوم بلند و دندان‌هایش تیز بود و از پشتش بر ماهی‌ها حمله می‌کرد. او به سرعت در دشت می‌دوید و گاهی به بیماری‌هایی می‌مانست که درون شکم خود می‌چرخید. دشت مورد نظر مانند سیماب و از دور به درخشش پولاد می‌مانست. در این بیابان هیچ سنگ و خاکی وجود نداشت و گاهی به صورت کوه و گاهی به صورت دره نمایان می‌شد. این دشت، گاهی آرام و گاهی پر از آتش و نعره بود. دیدن این صحنه، شوری برمی‌انگیخت و حاکی از حرکات شدید و پرشتاب فیل در دشت و را‌ه‌های طولانی بود. گاهی این دشت مانند یک خانه در اعماق غار و گاهی چون دژی برفراز کوه نمایان می‌شد.